13 Nisan 2012 Cuma

Olmuyor bazen...


Olmuyor değil mi?
Olmuyor bazen...


Yapamıyorsun.


Ne anlatırsan anlat,


Ne yaşarsan yaşa,


Ne söylersen söyle,


Nereye gidersen git,


Nereye kaçarsan kaç,


Kendine döndüğünde


Köşeye sıkışıyorsun..

O söylediğin eski bir şarkı,
Sözlerini hep unutuyorsun...











12 Nisan 2012 Perşembe


Siz de koklar mısınız bilmiyorum ama ben kokluyorum...
Elime alıp aşkla okşuyorum.
Sonra da açıp
Kokluyorum derin derin...

Sıcacık bir ekmeği koklar gibi kokluyorum.
Bu da benim hastalığım,
Yani koklamak..
****
O kokuyu özleyerek gidiyordum oraya.
Burnumun direğini sızlatan o kokuyu çok seviyor derin derin çekiyor
İçime yerleştiriyordum...

Nasıl bir tiryakilik bu aman yarabbi.!

Sonra bir gün yakalandım..
Evet, yakalandım.
Önce etrafı kolaçan ettim. Yakınlarda kimse var mı yok mu baktım.

Durum müsaitti..
Rafların arkasına geçtim,

Elime aldım baktım, okşadım sevdim.... ve tam da kendimden geçmiş bi halde koklarken yakalandım..
Gözlerimi açtığımda görevli ile göz göze geldim.
Bana gülümsüyordu yamuk yamuk "yakaladım "der gibi.
Utanmıştım. 
Yavaşça elimden bıraktım. 
İlk kez "koklayan" birini gördüğüne adım gibi eminim.

 Usulca başka yöne doğru yönelirken o da bana doğru adım atmaya başladı.
Yanıma gelince,
"Merak etmeyin" dedi, ben de severim koklamayı.. hem de çocukluğumdan bu yana.
Neden burada olduğumu sanıyorsunuz? Daha yakın olmak için tabii ki.

 Raftan, eline ilk gelen kapağı pırıl pırıl parlayan bir kitap alarak üzerinde gezdirdi usulca.. sonra sayfalarını açarak derin derin kokladı...

Gülümsedi.. gülümsedim... 

"Yeni çıkanlar" bölümüne doğru ilerledi...

"İncir kuşları" nı okudunuz mu? Gerçek bir aşk hikayesi imiş. çok güzel, tavsiye ederim,dedi...
  Hayır, diyerek kitabı elinden aldım.

Beni onunla baş başa bırakmak için olmalı ki, yanımdan uzaklaştı...




10 Nisan 2012 Salı

Yağmur Kuşu


4 Nisan 2012 Çarşamba


hep pozitif olma durumu bana çok sahte gelmiştir.
hep gülümseyen bi yüz,
olumlu düşünceler...
mutlu umutlu
" amaaan canım ne varmış ki onda"  hali...

oysa dibe de vurur insan
ağlar da böğüre böğüre...
ve debelenir durur ters dönmüş hamamböceği gibi,
bir süre kalır öylece tekrar kalkana kadar.
İşte;
 "Dibine kadar insan " olma hali"  budur.